چطوری «امیرحسین» شدی

چطوری «امیرحسین» شدی

قبل از بارداری مامانت همیشه فکر می کردم که اگربچه دار بشیم چه اسمی براش انتخاب کنیم. اسمای زیادی توی ذهنم بود اسمهایی کههمه جدید و مد روز بودن. اوائل بارداری مامانت اونقدر گرفتاری و حال بدی وجود داشت که اصلابه اینکه اسمتو چی بگذاریم فکر نکرده بودیم. تا اینکه چهل روزگیت زیارت کربلا نصیبمون شد،دو دل بودیم که تو این وضعیت بریم یا نه، همه اطرافیان می گفتن که نرین خطرناکهاما هیچ چیزی جلودارعشق امام حسین(ع) نیست.  مسافرتو ویار شدید مامانت شرائط سختی رو بوجود آورده بود تا حدی حال مامانی بد بود که دیگهاز زنده موندنت قطع امید کرده بودیم. رفتم زیارت، چسبیدم به ضریح آقا و سلامتی تو و مامانی رو از خودش خواستم. به دلم اومد که اگه سالم بدنیا اومدی اسمتو بذارمامیرحسین. جالبه که اون موقع هنوز مشخص نبود که پسری یا دختر و من اصلاً بهاین موضوع فکر نکرده بودم که اگه دختر بودی چی! موقع برگشت روحانی کاروان اسم بچه های کربلاییشده رو ثبت می کرد، وقتی اسم بچه یک ساله یکی از همسفران رو به عنوان کوچکترینزائر نوشتند من بلند شدم و گفتم از اون کوچکتر هم هست، پرسیدن اسمش؟  گفتم: امیر حسین.  ماه ها گذشت و سونوگرافی معلوم کرد که بچه پسره،من کلی فرهنگ نام های ایرانی و اسلامی گرفته بودم تا اسم درست و خوبی برات انتخاب کنیم تا مدیونت نشیماما دیگه هیچ اسمی برامون قشنگ تر از امیر حسین نبود، انگار با این اسم عجین شدهبودی، دیگه هیچ اسمی به دلمون نمی نشست، و از همین قبل تولد اسمت شد امیرحسین.